Alumni Spotlight

Momenteel werk ik als Impact Manager bij Impct Agency. In het kort: wij maken commerciële organisaties maatschappelijker en maatschappelijke organisaties commerciëler. 

In de afgelopen drie jaar heb ik met organisaties door heel Nederland mogen samenwerken. De bedrijven die wij ondersteunen hebben een duidelijke intrinsieke motivatie om meer maatschappelijke impact te maken, zowel voor hun medewerkers als voor de omgeving. Alleen weten zij vaak niet hoe ze dat structureel vorm kunnen geven.

Wij worden dan het verlengstuk van hun team. We ontwikkelen een maatschappelijke strategie die past bij hun identiteit en ambitie, en helpen vervolgens om die strategie in de praktijk te brengen.

Daarnaast versterken we stichtingen en sociale initiatieven. We helpen hen met een heldere koers, duurzame financiering en het zichtbaar en meetbaar maken van hun maatschappelijke impact. Zodat zij de ruimte houden om te doen waar zij het verschil maken: betekenis vol zijn voor de doelgroepen die hun steun het hardst nodig hebben.

Mijn UWC-ervaring heeft een grote rol gespeeld in het werk dat ik vandaag doe. Ik heb een commerciële mindset, maar mijn maatschappelijke hart zal altijd leidend blijven in wat ik doe. Waar veel van mijn vrienden na onze studie aan Macalester College in de Verenigde Staten kozen voor consultancy of investment banking, voelde ik dat mijn route ergens anders lag.

Ik wilde me inzetten voor mensen in de samenleving die minder vanzelfsprekende kansen krijgen. UWC heeft me laten zien dat betekenis vinden in wat je doet veel verder gaat dan status of carrière maken. Het heeft me geleerd hoe groot de verschillen in de wereld zijn en hoe belangrijk het is om juist daar verantwoordelijkheid te nemen. Mensen met een UWC-hart kunnen het verschil maken door samen op te staan voor een ander. 

Ik denk dat alles wat ik in mijn rugzak heb gestopt tijdens mijn twee jaar op UWC Costa Rica nog elke dag invloed heeft op hoe ik in het leven sta en de keuzes die ik maak. Als je kijkt naar hoe onze samenleving nu verhardt en hoe snel mensen tegenover elkaar komen te staan, dan voel ik juist de verantwoordelijkheid om in gesprek te blijven. Ook als het ongemakkelijk is.

Dat heb ik echt aan UWC te danken. Daar leerde ik om echt goed naar anderen te luisteren en door te vragen, juist bij mensen die totaal anders dachten dan ik.

In mijn werk merk ik dat dagelijks, maar ook daarbuiten met vrienden, familie, of mensen op de tennisclub. Ik ga het gesprek aan, ik spreek me uit over hoe ik naar de wereld kijk, en ik probeer tegelijkertijd open te blijven staan voor de ander.

UWC heeft dat vuurtje in mij aangewakkerd. Het heeft me geleerd om niet weg te lopen voor verschillen, maar om ze op te zoeken. UWC heeft mij gevormd in hoe ik naar de wereld kijk: met een maatschappelijk hart, maar ook met het idee dat je zelf in beweging moet komen als je iets wilt veranderen. Dat is niet iets bijzonders, maar gewoon de manier waarop ik geleerd heb in de wereld te staan.

Als ik terugkijk, zie ik dat ik dat al voor mijn UWC-tijd deed. Voor mijn UWC-tijd was ik vrijwilliger bij de lokale voetbalvereniging. Tijdens mijn studie aan Macalester College in St. Paul zocht ik opnieuw manieren om iets te doen voor de mensen om me heen, en heb ik verschillende vrijwilligersrollen opgepakt binnen de lokale gemeenschap.

En nu nog steeds, in Nederland, blijf ik me vrijwillig inzetten. Op dit moment bijvoorbeeld bij mijn lokale tennisvereniging. Daar haal ik energie uit. Een vereniging draait nu eenmaal op mensen die bereid zijn om net even wat extra’s te doen voor elkaar. Het is eigenlijk heel simpel: in elke fase van mijn leven heb ik manieren gezocht om bij te dragen aan de omgeving waar ik leefde. UWC heeft dat alleen maar versterkt. 

Investeren in UWC is vandaag zonder enige twijfel nog steeds de moeite waard. Sterker nog: misschien is het vandaag wel belangrijker dan ooit. We leven in een tijd waarin verschillen snel uitvergroot worden en waarin mensen elkaar steeds minder lijken te begrijpen. UWC brengt jongeren samen op een manier die eigenlijk nergens anders gebeurt. Je leert niet alleen dingen over de wereld, maar ook om midden in die wereld te staan, samen met jongeren die totaal anders zijn dan jij. Dat is een ervaring die je de rest van je leven meeneemt in de manier waarop je denkt en in het leven staat. 

“In het managen van mijn internationale afdeling heb ik nog dagelijks profijt van het interculturele begrip en de leiderschapskwaliteiten die ik op UWC heb ontwikkeld”.

“Nog steeds heb ik contact met mijn vrienden en medestudenten van toen. Zo zal ik over een paar weken mijn goede vriend Stephen Doughty uit Wales weer gaan ontmoeten, die nu al jaren in het parlement zit in Westminster, en die zich inzet voor de wereldvrede. Precies de missie van UWC en Pearson college. We zijn samen vanuit Pearson naar Corpus Christi College van Oxford University gegaan en we zijn altijd vrienden gebleven.

Wat werk betreft heb ik er voor gekozen om werk te doen met een maatschappelijke impact, gedreven vanuit de maatschappelijke missie die bij UWC centraal staat. Waar de meeste van mijn studiegenoten in Oxford voor het grote geld gingen in investment banking en management consultancy, ging ik terug naar Nederland om voor de Nederlandsche Bank te werken, en ben ik uiteindelijk bij de Ontwikkelingsbank FMO terecht gekomen.

Daar ben ik nu de Directeur van de Impact afdeling, die zich richt op marktontwikkeling, technische assistentie en advisering op groene financiering of bijvoorbeeld voor vrouwen in ontwikkelingslanden.

In mijn werk zie ik vele goede bestemmingen voor donaties, en ontwikkelingslanden ontvangen dan ook een belangrijk deel van mijn giften. Toch staat UWC steeds weer bovenaan mijn lijst, omdat ik geloof in de missie en de duurzame impact van die twee jaar op velen die een UWC doorlopen”.

“Die échte impact komt misschien wat later maar vaak met meer momentum”

Toen ik naar Atlantic College ging was ik nog nooit in Groot-Brittannië geweest, kende alleen 4-VWO Engels en had nog nooit gevlogen. Twee jaar lang heb ik, met wijdopen ogen en aldoor verwonderd, de lessen van mijn leven geleerd.

Toen ik mijn geneeskunde opleiding afrondde zijn we naar Tanzania vertrokken. Op een lokaal salaris leid ik nieuwe Tanzaniaanse neurologen op en mijn man bioinformatici die infectieziektenuitbraken zoals Ebola, Covid en cholera kunnen analyseren. We hebben een ziekenhuiswoning zonder warm water of generator op kruipafstand van… UWC East Africa. In deze dertien jaar hebben we ook een sleutelrol gespeeld in de ontwikkeling van de oude ziekenhuisschool hier tot UWC East Africa. Naast mijn neurologiewerk ben ik er schooldokter. Ik kan niet onpartijdig zijn, maar geloof dat UWC East Africa de school is waar leerlingen, met name als ze uit een land als Nederland afkomstig zijn, zich ontwikkelen tot uitermate veerkrachtige en wijze jongvolwassenen. Als UWC’er, neuroloog en moeder vind ik dat fascinerend om mee te maken. Vanmorgen nog hebben we samen met de Soedanese studenten een actie ingeluid om geld in te zamelen voor cholera-uitbraak in hun verwoeste land, hier niet eens zó ver vandaan.

Nu 6 jaar later zijn de eerste UWC-studenten die hun inspiratie bij ons hebben opgedaan bijna arts. Nóg veel meer UWC-studenten worden misschien geen arts of verpleegkundige maar hebben wel, zo jong als ze zijn, door hun blootstelling aan de dagelijkse gang van zaken in een Afrikaans ziekenhuis een natuurlijk begrip opgebouwd voor het lijden van de mens, meedogenloosheid van armoede, ongelijkheid in de wereld, én: hun eigen elitaire onderwijs. Ik weet dat ze grotendeels zullen zijn zoals ik mezelf beschreef op die leeftijd: die échte impact komt misschien wat later maar vaak met meer momentum. Het is de kracht van UWC-onderwijs waar je evenveel bijzonders leert ín de klas als erbuiten. Over de gratie en veerkracht van patiënten en gezondheidswerkers hier, de soms reddeloos vergevorderde ziekte waarmee ze eindelijk naar het ziekenhuis kunnen komen, en: het feit dat je, ook dan al, altijd, áltijd iets voor een ander kunt betekenen. Dat is UWC.

Ik voel me bevoorrecht, elke dag nog, dat we dit inzicht -al zal het vaak verpakt zijn in een paar decennia ‘rijpen’- doorgeven aan de UWC-generatie na ons.

” Na mijn tijd op Atlantic College wist ik één ding zeker: ik wilde verschil maken. Gedreven door mijn UWC-ervaring ben ik internationaal recht gaan studeren in Groningen, met de droom om bij de Verenigde Naties te werken. Tijdens mijn stage bij de UN in Genève ontdekte ik echter dat idealen alleen niet genoeg zijn om echt impact te maken. Ik wilde leren hoe ik efficiënt en resultaatgericht kon werken — want hoe kon het dat sommige humanitaire organisaties moeite hadden om medicijnen op de juiste plek te krijgen, terwijl Coca-Cola en Heineken overal ter wereld hun producten wisten te bezorgen?

Met dat idee begon ik mijn loopbaan bij Heineken. In de veertien jaar die ik daar werkte, heb ik ontzettend veel geleerd, op verschillende plekken in de wereld gewoond en prachtige mensen ontmoet en mooie vriendschappen gesloten. Toch wist ik dat mijn hart lag bij het maken van wezenlijk verschil. Tijdens een master aan INSEAD besloot ik om mijn idealisme een plek te geven binnen de wereld die ik kende: het bedrijfsleven. Zo ontstond The Inclusion Factory, mijn boutique advies- en trainingsbureau dat organisaties helpt om Diversity, Equity & Inclusion (DEI) echt onderdeel van hun DNA te maken.

Elke dag als ik het nieuws lees, zie ik niet zomaar landen of mensen, maar mijn UWC-vrienden. Dat maakt alles persoonlijker, intenser — en het herinnert me eraan waarom ik me wil blijven inzetten voor meer begrip en rechtvaardigheid in de wereld.

Investeren in UWC vind ik vandaag belangrijker dan ooit. De wereld voelt persoonlijker – en dat motiveert me om me te blijven inzetten voor meer begrip en rechtvaardigheid”. 

Interview met alumni Jochem Jordaan over zijn tijd op UWC Mostar en hoe hij jongeren in Nederland weet te betrekken bij de politiek. Luister hier naar de podcast op Spotify

In deze aflevering spreken we Lonneke en Willem over hoe is het als ouder om een kind op een UWC te hebben. Luister hier naar de podcast via Spotify

Chiel Mooij is een bevlogen docent die erg begaan is met de wereld. In deze aflevering deelt hij zijn verhaal en hoe hij lesgeven op een UWC ervaart. Luister hier naar de podcast op Spotify